Lees Nu

Een Blog Bericht

De arm van Albert Iten

Het moet ergens half augustus 1993 zijn geweest toen ik werd gebeld door een reclame bureau. Of ik mooie foto’s van Albert Iten had, voor de wereldwijde 1994 catalogus van Wheeler. Om eerlijk te zijn, nee die had ik niet. Iten deed toen vooral van zich spreken als downhiller en de kalender van de crosscountry en de downhill liepen (behalve in Noord-Amerika) langs elkaar heen. Ik wist toch wel wie Iten was? Albert Iten, dat was die Zwitserse veldrijder die op mijn allereerste WK mountainbike in 1991 zomaar even de Amerikaan John Tomac van een historische “dubbel” afhield. De Zwitser Iten was na het vertrek van Mike ‘the Bike’ Kluge het boegbeeld van Wheeler en moest prominent in de nieuwe catalogus en andere reclame uitingen.

“Kun je komend weekend dan bij de wereldbeker DH finale in het Oostenrijkse Kaprun zijn? Dan regelen wij dat Albert beschikbaar is.” Ik zou nog het telefoonnummer krijgen van de kamer van Albert, dan kon ik even direct met hem zelf afspreken. Het is anno nu niet meer voor te stellen, hoe dat toen ging: faxen en berichten bij de receptie achterlaten. Hoe ik op die korte termijn aan een hotel kamer ben gekomen weet ik absoluut niet meer, maar ’t was zeker niet via internet.

hij zag lijkbleek en zat, zo bleek later, onder de pijnstillers

Ik denk dat Albert en ik elkaar woensdag ’s avonds via de telefoon gesproken hebben en dat ik donderdag ochtend in de auto naar Kaprun ben gestapt. Die donderdag avond klopte ik zoals afgesproken op de kamerdeur van Albert Iten. “Kom er in” klonk het van achter de deur. Toen ik de kamer binnen stapte, schrok ik me een hoedje. Hij lag op bed met zijn arm in een mitella, hij zag lijkbleek en zat, zo bleek later, onder de pijnstillers. Eén en ander als gevolg van een harde crash in de training van de downhill eerder die dag.

Daar gaat mijn opdracht dacht ik. Maar Albert gaf aan de volgende dag gewoon voor de shoot te verschijnen. Ik vroeg hem of hij wel had begrepen dat hij op de mountainbike moest en dat het er een beetje spectaculair moest uitzien. Ja, dat wist hij. Maar ik geloofde er geen moer van dat het goed zou komen.

De vrijdag ’s morgens stond hij me op te wachten voor zijn hotel. In fluorescerende Wheeler outfit, met fiets en mitella. Ik was verrast, maar kon de situatie niet goed inschatten. Die mitella deed hij straks wel af en het zou helemaal goed komen. Ik heb geen idee welke en hoeveel pijnstillers Albert heeft gehad, maar na een aarzelend begin kwam hij helemaal los! Driften, een wheelie en zelfs springen, het maakte hem niets uit. Af en toe liet hij nog wel even blijken dat het niet pijnloos ging, maar op de foto’s was dat niet te merken. Ik vrees dat de fotoshoot niet heeft bijgedragen tot het herstel van zijn arm, want Albert liet verstek gaan op de kwalificatie en miste dus ook de Grundig wereldbeker DH finale op zondag.

 Groter zijn mijn foto’s nooit geworden

Albert Iten Wheeler promocard 1994

Albert Iten promocard 1994

Met die Wheeler foto’s en de wedstrijd foto’s van de downhill is het helemaal goed gekomen. Naast de Wheeler catalogus, zijn ze o.a. ook gebruikt voor een plastic draagtas, promotiekaarten, de poster van de Nederlandse Right Cup en er reed zelfs een vrachtauto in Zwitserland met een levensgrote foto rond. Groter dan dat zijn mijn foto’s nooit geworden.

Ik moet heel eerlijk bekennen dat ik in 1991 best een beetje baalde dat “mijn” Tomac geen geschiedenis schreef door wereldkampioen op de XC en de DH te worden, maar na die shoot in Kaprun ben ik fan van Iten geworden. Wat een karakter vent, wat een held!

Dit artikel verscheen ook op de Facebook pagina van MTB Memories.

Han Balk Profiel fotoHan Balk | Fotografie | Windows | Blog | Security | old skool Bragg-watcher | Webdesign | Canon | Getrouwd | WordPress | Lightroom | Fuji | Vader van Iris | Social media | Internet en Meer...

Laat jij een reactie achter?

“You can’t photograph bullets flying through the air, so it must be the wounded, or people running with ammunition, and the expressions on their faces.”

Larry Burrows